Üzülme!

Üzülebiliyorsan bir kalbin var demektir. 

Kalpsizler üzül(e)mezler ki.! 

Ne mutlu sana ki, 

üzülebiliyorsun. 

Dokunan var demek ki kalbine. 

Ya dokunulmasaydı kalbine? 

Ya hüznün gönül toprağını karmasına izin verilmeseydi. 

 

Demek ki; 

gözden çıkarılmadın. 

Demek ki; 

sen hâlâ bir umut tarlasısın.

 

Üzülme!

Üzülüyorsan,

Biri var ki cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. 

Onun için dokunuyor kalbine. 

Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. 

 

Hüzünlerin kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, 

sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. 

Kaygıların vuruşuyla tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, 

YARILAN GÖGSÜNE UMUT FİDANLARI DİKİLİYOR DEMEKTİR.

 

(Senai DEMİRCİ)